Powodowie zawarli umowę kredytu budowlano-hipotecznego przeznaczonego na zakup nieruchomości oraz dokończenie budowy domu jednorodzinnego. Kredyt został udzielony w formule powiązanej z frankiem szwajcarskim, przy czym jego uruchomienie następowało w transzach wypłacanych w złotych. Już sama konstrukcja umowy powodowała rozbieżność pomiędzy walutą kredytu, walutą wypłaty środków oraz sposobem wykonywania zobowiązania przez kredytobiorców.

Analiza przeprowadzona przez kancelarię wykazała istotne wątpliwości dotyczące mechanizmu denominacyjnego zastosowanego w umowie. Postanowienia kredytowe nie określały w sposób jednoznaczny zasad przeliczeń walutowych, co w praktyce pozostawiało bankowi istotny wpływ na ustalenie wysokości zobowiązania kredytobiorców.

Podniesiono również zarzut, że konstrukcja umowy nie pozwalała na prawidłowe określenie wysokości świadczenia, do którego zobowiązani byli kredytobiorcy. W ocenie strony powodowej prowadziło to do naruszenia art. 69 ust. 1 i ust. 2 Prawa bankowego oraz przekraczało granice swobody umów określone w art. 353¹ kodeksu cywilnego.

Kolejnym istotnym elementem sprawy był brak należytego poinformowania kredytobiorców o ryzyku kursowym. Konsumenci nie otrzymali rzetelnej i wyczerpującej informacji pozwalającej realnie ocenić skutki ekonomiczne związane z wieloletnim związaniem umowy z kursem franka szwajcarskiego. W konsekwencji nie mogli świadomie ocenić skali ryzyka wynikającego z wahań kursu waluty ani jego wpływu na wysokość zadłużenia oraz spłacanych świadczeń.

Kancelaria w pozwie oparła roszczenie na zarzucie nieważności umowy kredytu w całości. Argumentacja obejmowała zarówno abuzywność postanowień dotyczących mechanizmu denominacyjnego, jak i sprzeczność konstrukcji umowy z przepisami prawa bankowego oraz zasadami prawa cywilnego. Dodatkowo dochodzono zwrotu świadczeń spełnionych przez kredytobiorców w wykonaniu nieważnej umowy na podstawie przepisów o nienależnym świadczeniu i bezpodstawnym wzbogaceniu.