Powodowie zawarli z bankiem w 2008 roku umowę kredytu mieszkaniowego „Własny Kąt hipoteczny” przeznaczonego na zakup lokalu mieszkalnego. Kredyt został określony w CHF, jednak środki były wypłacane w złotych po przeliczeniu według kursu kupna z tabeli banku. Spłata rat następowała również w złotych, przy zastosowaniu kursu sprzedaży ustalanego przez bank.

Na etapie oferowania produktu kredytobiorcom przekazano, że nie posiadają zdolności do zaciągnięcia kredytu złotowego i zaproponowano kredyt denominowany. Jednocześnie nie wyjaśniono im zasad tworzenia bankowej tabeli kursów ani rzeczywistej skali ryzyka kursowego.

Analiza umowy wykazała, że mechanizm przeliczeniowy został oparty na tabeli kursów banku bez wskazania obiektywnych i weryfikowalnych zasad ustalania kursów kupna i sprzedaży waluty. W praktyce oznaczało to, że bank samodzielnie określał zarówno kurs stosowany przy wypłacie kredytu, jak i kurs stosowany przy spłacie rat.

Kredytobiorcy nie mieli realnej możliwości zweryfikowania sposobu ustalania tych kursów, co prowadziło do obciążenia ich spreadem walutowym pozostającym poza ich kontrolą.

Istotnym elementem sprawy był również brak rzetelnej informacji o ryzyku kursowym. Kredytobiorcom nie przedstawiono symulacji pokazujących wpływ wzrostu kursu franka szwajcarskiego na wysokość rat oraz całkowity koszt kredytu.

W pozwie podniesiono zarzut abuzywności klauzul denominacyjnych, wskazując, że postanowienia dotyczące przeliczeń walutowych nie były indywidualnie negocjowane, przyznawały bankowi jednostronne uprawnienie do ustalania kursów waluty oraz przerzucały całe ryzyko kursowe na kredytobiorców.

Argumentacja obejmowała również wykazanie, że po wyeliminowaniu niedozwolonych postanowień umowa nie może dalej obowiązywać, ponieważ mechanizm denominacji dotyczył podstawowych elementów stosunku prawnego.